b€n yalnızlık aşığıyım belkide....

sen
sen sevilmeye mahkum ben sevgisizliğe acılara
yalanlara
bitmiş tükenmişim
sesim çıkmıyor ama bağzen çığlıklarım duyulsun diye
böylesi aşıkken sana sen yalnız bıraktın beni affetmem kendimi sana dokunmadıkca
sevmiyorum işte sevmeyeceğim onu gitmeyeceğim çağırdığı kuytulara
sen varsın yine sen şu ufacık kalbimde kocaman sevginle var oluşundan beri ben
gülmedim gerçek gülümsememle
ağlamyı öğrendim yalnızlığa alıştım sensizlikle barıştım ve....
ve aşk bende acıdan ibaret hiç güldürmeyen mutluluk verdirmeyen isteyip olmayan hülyalarımı süsledişimdi yoksunu anladımda sen niye yoksun???
ben niye ikinci defa yıkılıyorum mahvolmaya mahkümmuyum sankii
bilmezmiyim sevmenin güzlliğini
bilmem ama sevilmenin güzelliğni
bilmem
bilmem bilmem bilmem.......